نمايشگاههاي بين المللي تبريز برگزار مي شود. زمان نمايشگاه از 6 تا 9 ارديبهشت 86 است.

غرفه اي براي وبلاگنويسان و خبرگزاري شهريار تدارک ديده شده است و ما هم(خانوم

کريمي و خانوم شکوهي و آقاي دل آسا و آقاي عليزاده) جزو بچه هاي وبلاگنويس امروز

عازم نمايشگاه شديم.

ساعت حدوداي 1 ظهر بعد از اينکه کلي منتظر آژانس شديم که آقاي عليزاده قرار بود با اون

مشرف بشن و کلي تابلو شدن تو خيابون عازم نمايشگاه شديم.

دم در ورودي آقاي نگهبان يک ايستي داد که انگار گروه  مافيا داره وارد ميشه.ما هم يه لحظه

فکر کرديم داريم از مرز رد ميشيم بعد پرسيد کجا؟ گفتيم از بچه هاي غرفه وبلاگنويسان

هستيم،ديدين ديگه وقتي يه چيزي به کسي ميگين ايشون تبديل به علامت سوال ميشه ولي اصلا

به روي خودش نمياره ايشون هم همينطور لبخندي ژکند زد و گفت بله خواهش ميکنم

بفرماييد.کلي هم تحويل گرفت و امضا هم خواست ولي چون وقت نداشتيم موکول کرديم به

بعد.حتما فکر کرد چيز خوبي بايد باشه که اجازه ورود داد.

 قبل از ورود با خودم فکر ميکردم الان با چه غرفه عظيمي روبه رو خواهم شد و با چه

امکاناتي ولي با يه غرفه بي نام و نشون و خالي که انگار دزد زده بود مواجه شدم. چند تا ميز

و صندلي که از طرف سازمان  بچه ها زحمت کشيده بودند و آورده بودند چيز ديگري نبود و

بنر ها و ساير وسايل رو قرار بود بچه هاي ديگه زحمتشو بکشن که هنوز تا اين ساعت که 2

ساعت به افتتاحيه مونده هنوز همچين زحمتي نکشيدن.اينترنتمون هم هنوز وصل نشده.واي ما

چقدر بدبختيم.

 از شانس ما امروز انگار قيافه مون خيلي به غرفه هاي مايه دار ميخوره همه از ما سراغ

انواع و اقسام وسايل رو از سنجاق ته گرد بگير تا قيچي و دريل و(هم اکنون نيز آقايي

درخواست يک حبه قند کرد) ...ميگيرند و ما هم کلي ناز ميکنيم بعد ميگيم نداريم.احتمالا تا

پايان امروز کلي کمک بهمون برسونن.

با چرخي که تو نمايشگاه زديم فقيرانه ترين و مظلومترين و بيچاره ترين غرفه، غرفه ما

بود.ما همينجا از آقاي شهردار درخواست وام ميکنيم که از اين فلاکت دربياييم.

همچنان منتظريم بچه ها وسايل رو بيارن.ما هم بيکار نيستيم داريم کلي تحقيقات انجام ميديم که

بعداً به سمع و نظرتون خواهد رسيد.اين يه تيکه چون نزديک اخبار ظهر بود خيلي اخباري شد.

خاطرات جالبتر و بامزه تر هم اتفاق افتاده که در ادامه به اطلاعتون خواهد رسید .

حتما پیگیری کنید کلی میخندید

ادامه حتما دارد...